... Finals Day!!!

Het is nu 7.44 uur hier, en ik zit -met de andere medewerkers- op de tribune van de zaal in Miamisburg te kijken hoe de dames van TPO een training van drie kwartier af werken. Iedereen heeft al netjes ingevlochten haar, showmake-up op, en het grootste deel van de meiden loopt al in het goud. Over 2 uur is het showtime en we beginnen al aardig in de stemming te komen. Vooral het bekijken van het filmpje van een kussengevecht van gisteravond op de telefoon van Peter brengt de lachspieren in de juiste positie voor deze dag.

8.15 uur. De vloer is weer netjes opgevouwen. Degene die nog geen goud droegen hijsen zich daar snel in, en iedereen stapt weer in de van's voor de rit naar de UD Arena waar het vandaag allemaal gaat gebeuren. Tijdens de rit word er nog even make-up bijgewerkt, een slokje water gedronken, hier en daar nog wat gesnoept.

8.40 uur. We arriveren bij de UD arena. Hoewel de lucht steeds donkerder word, is het op dit moment nog droog. De dames van TPO trekken op de parkeerplaats hun witte pakken over het goud, want van kleedkamers hebben ze hier nog nooit gehoord. Netjes 'in line' lopen ze naar de hoofdingang van het gebouw om hun toegangsbandjes op te halen. Adam komt ons gezelschap houden, en tijdens de wachttijd in de gang zet hij samen met Robby zo'n beetje de show voor 2013 vast in elkaar.

De volgende gang is naar de body warming-up. Hoewel er op ieder bord in de omgeving aangegeven staat dat er binnen het gebouw niet gefilmd mag worden, besluiten we dat ons Engels er zojuist sterk op achteruit gegaan is... met draaiende camera achter de meiden aan! Iedere WGI medewerker die we onderweg tegen komen schijnt te denken dat we hier toestemming voor hebben (of ze denken helemaal niet) In ieder geval komt er niemand vertellen dat we de camera uit moeten zetten. :)

Van de body warming-up naar de zaal waar de meiden even met hun riffles, sabels en vlaggen mogen gooien. Dan is het alweer tijd om naar de opmars te lopen, waar de vloer- en decorploeg al op scherp staat.

En daar gaan ze de vloer op, zien meteen hun collega's van Beatrix staan, zwaaien naar de camera waar het thuisfront naar zit te kijken en kruipen onder het zwarte doek om de sterren van de hemel te performen. We zitten ademloos op de tribune te kijken hoe Onze Trots in de finale van de WGI Independant Open hun hele ziel en zaligheid in hun show leggen. Met als resultaat een supersterk (bruin) vlaggenblok en een dansgedeelte dat er zo energiek uit ziet dat het lijkt alsof Kate zelf daar 19 keer staat!
De vloer- en decorploeg haalt alles zo snel mogelijk van het veld en komen met een noodgang de helling op. En ook dat word openlijk maar toch stiekem op film vast gelegd.

Aangekomen bij het einde van de tunnel -die op de parkeerplaats uit komt- blijkt het standaard Nederlands weer te zijn: het regent dat het giet! De hele groep -inclusief equipement- rent naar een tent aan de overkant waar meteen de vlaggen van de stokken gehaald worden. De vlaggen gaan mee terug naar Nederland, maar de stokken zijn verkocht aan Adam. Dat scheelt een hoop kilo's bagage! Ook de vloer ligt al in de container, op het deel na dat voor de meiden in delen geknipt word, want ze willen allemaal graag een stukje hebben als herinnering aan deze prachtige show. De heren chauffeurs zijn zo vriendelijk de van's op te halen om de dames voor de tent op te halen zodat ze in goud/wit en op teenslippers of pantoffeltjes niet nog even snel een longontsteking oplopen.

11.00 uur. Ik heb er intussen flink spijt van dat ik vanmorgen in korte legging vertrokken ben. Ik grijp mijn koude benen aan als excuus om een leuke joggingbroek te scoren.

Om 12.00 uur verzamelt iedereen bij de van's voor de lunch. Brood met beleg, stukken meloen en een bekertje vruchtenyoghurt. Steeds vaker hoor je intussen woorden als "lekker knapperig stokbrood", "Nederlandse kaas" en "rosbief" vallen. Wat zijn we ontbijt- en lunchtechnisch gezien toch verwend in Nederland! De lunch word grotendeels in de van's of onder openstaande achterkleppen opgegeten want het hoost nog steeds. (of alweer?)

12.45 uur. Dit is het moment om even te shoppen in de grote tent die vol staat met aanbieders van allerhande artikelen die allemaal met colorguard te maken hebben. De mensen van de stand waar je kleding kunt laten bedrukken, waren wel zo vriendelijk een prachtige 'the Pride of the Netherlands'-logo voor ons te ontwerpen.

13.45 uur. We zitten klaar op de tribune voor de retreat van de WGI Independent Open, en zijn intussen wel benieuwd hoe onze meiden gescoord hebben. De retreat gebeurd hier in de USA helemaal in stijl. Licht uit, spot aan, en daar komen alle units links en rechts de trap van de tribune af, naar de vloer. Iedere unit word voorgesteld terwijl ze op de gigantische schermen in de lucht in beeld zijn. En dan begint het noemen van de score's.
12th place, 84,65 Points, The Pride of (wij willen al gaan staan om te juichen) Missouri State (oh shit, dat zijn wij niet, gauw weer met je kont op de stoel)
Toen we dan echt aan de beurt waren bleken we geëindigd te zijn op de tiende plaats met 85,50 punten. Een prachtig resultaat!

16.00 uur. Tijd voor een hapje! (of 2, of 3, of...) Wie op het idee kwam om weer in de Golden Corral te eten, is bij mij niet bekend maar ik ben diegene zeer dankbaar! Het eten was weer heerlijk. Bovendien is er voor iedereen wel iets wat hij/zij graag lust en hebben ze een fantastisch toetjesbuffet met chocoladefontein.

17.15 uur. We vertrekken weer naar de UD Arena. Deze keer om gewoon lekker te genieten van de shows die in de World Class opgevoerd worden. En dat is een hele belevenis! Onze favoriet -'the Pride of Cicinnati' ging met een bronzen medaille naar huis. We hebben ook nog flink gejuicht voor Danielle (Beatrix). Zij loopt op het moment in Santa Clara Vanguard en mocht een zilveren medaille mee naar huis nemen. En op de eerste plaats eindigde Onyx. (Hoe vond je die show? O. Niks)

23.00 uur. De laatste retreat van deze WK hebben we achter de rug. De hal ligt vol gele snippers papier die de lucht in werden geblazen. Nu start het feest in het Marriot hotel, maar wij zijn er van overtuigd dat de dames en staff ons daar niet echt bij nodig hebben. ;)
Het grootste deel van de medewerkers gaat dan ook in twee van's en de huurauto van Gea naar het hotel. De rest van de van's, met ieder een chauffeur blijft bij het Marriot om de leden die klaar zijn met feesten naar huis te brengen. Het is hier nu 3.15 uur, en twee van de van's moeten nog arriveren, dus gaan wij er van uit dat het daar erg gezellig is!

Hiermee mogen we het WK als beëindigd beschouwen, maar daarmee eindigt nog niet onze reis! Dus, welterusten en tot morgen!